Początek wydarzenia: 03/03/2018

Szczegóły:

Kurator Anna Ratajczak-Krajka Email w.elwart@mng.gda.pl

Termin:

Data:

Lokalizacja:

Muzeum Narodowe w Gdańsku / Oddział Etnografii (Spichlerz Opacki) / ul. Cystersów 19, 80-330 Gdańsk

Lalki japońskie. Magia, obyczaje, legendy

Lalki japońskie to nie zabawki. Nihon ningyō mają duszę. Towarzyszą Japończykom od chwili narodzin aż do śmierci jako amulety chroniące swojego właściciela, przedmioty magiczne związane ze światem duchowym, ale i kunsztowne obiekty kolekcjonerskie. Niemożliwe jest zrozumienie znaczenia nihon ningyō bez znajomości historii Japonii, japońskiej mitologii i obyczajowości. Ich egzotyka, wielość typów i niezwykła uroda ilustrują rolę, jaką odgrywały i nadal odgrywają w życiu codziennym mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni.

Na wystawie zostały zgromadzone najciekawsze przykłady tradycyjnych japońskich lalek. Zobaczymy strojne zestawy lalek hina, wystawiane w domach z okazji Dnia Dziewczynek zwanego także Świętem Lalek. Poznamy obyczaje związane z Dniem Dziecka i lalki musha towarzyszące celebrowaniu Dnia Chłopców. Przyjrzymy się dostojnym lalkom ishō, ukazującym życie codzienne okresu samurajskiego i bohaterów legend japońskich. Na ekspozycji znajdą się również popularne wśród Japończyków i turystów kokeshi i lalki daruma.

nihon ningyō
日本人形
W języku japońskim lalka – 人形 (ningyō) – to w dosłownym tłumaczeniu ‘przedmiot mający ludzki kształt’. Podobnie jak to jest w kulturach zachodnich, jedną z funkcji, jaką pełnią lalki w Japonii, jest ta związana z zabawą. Stąd słowem tym są współcześnie określane zabawki, zazwyczaj dziewczęce, stanowiące odpowiedniki lalek Barbie (np. Licca, Jenny). Ze względu na wielowiekową historię lalkarstwa osobnym mianem – nihon ningyō 日本人形 (lalka japońska) – są nazywane tradycyjne, częstokroć ręcznie wykonane lalki, których funkcja wykracza poza zabawową. Były one i są nadal wykorzystywane w funkcji amuletów, mających chronić swojego właściciela, pełnią także funkcje magiczno-użytkowe bądź stanowią podarunek o typowo wystawowym, kolekcjonerskim charakterze.

Lalki mają duszę
人形には魂が宿る
W duchowości Japonii dominuje dualizm sintoistyczno-buddyjski z dużą rolą wierzeń, w których ogromne znaczenie odgrywają różnego rodzaju personifikacje. Stąd właśnie bierze się wyjątkowa pozycja lalek w kulturze japońskiej. Już od starożytności lalki były wykorzystywane w funkcji ochronno-magicznej. Pierwotnie wycinano z papieru podobizny ludzi (tzw. hitogata), na które przenoszono wszelkie nieszczęścia, choroby i potencjalne złe uroki, które mogłyby się wydarzyć w nadchodzącym roku. Z biegiem czasu – wraz z wejściem wzorców chińskich, kojarzonych z buddyzmem, taoizmem, feng-shui – wprowadzono do kultury japońskiej święta mające ochronić dzieci przed złymi mocami. Atrybutami tych świąt stały się lalki hina (arystokratyczne) dla dziewczynek oraz przedstawiające samuraja na dzikim koniu dla chłopców. Dzieci są obdarowywane lalkami przez swoich dziadków w trakcie pierwszego roku życia – dziewczynki przed 3 marca (święto hina matsuri), chłopcy przed 5 maja (święto tango no sekku). Lalki te są talizmanami ochronnymi, które wystawia się raz w roku w celu zebrania potencjalnych niebezpieczeństw. Lalki dziewczęce hina towarzyszą dziewczynce od narodzin aż do śmierci. Nie przekazuje się ich nikomu, gdyż w pewnym sensie stanowią cząstkę właścicielki.

Sintoizm jako religia szamańska, animistyczna przypisuje wszelkim przedmiotom posiadanie duszy, dlatego lalki są uznawane za swoistą emanację boskich stworzeń – tych dobrych i tych złych. Istnieją też specjalne rytuały mające zapobiec ewentualnym reperkusjom ze strony bóstw za nienależyte obchodzenie się z lalkami. Ze względu na ich magiczny charakter lalek nie wyrzuca się w Japonii na śmietnik, a oddawane są do świątyni, gdzie poddaje się je swoistej kremacji.

Typy lalek japońskich
Można wyróżnić wiele typów lalki japońskiej. Na wystawie jako kryterium przyjęto formę powiązania z japońską obrzędowością i funkcją, jaką pełnią w kulturze Kraju Wschodzącego Słońca. Są więc lalki:
(1) lalkihina – związane ze Świętem Dziewczynek,
(2) lalkimusha – związane ze Świętem Chłopców,
(3) lalkikokeshi – traktowane w Japonii jako ideał kobiecych kształtów,
(4) lalkidaruma – nawiązujące do legendarnego Bodhidharmy,
(5) lalkimaneki neko – gwarantujące powodzenie i szczęście,
(6) lalkigosho – ukazujące przede wszystkim dzieci,
(7) lalkiishō – obrazujące życie codzienne okresu samurajskiego (Edo) i legend japońskich,
(8) lalkizwiązane z zabiegami magicznymi i ochronnymi,
(9) lalkidogū i haniwa – pierwsze lalki ceramiczne,
(10) lalkinależące do Ajnów, zamieszkujących północ Japonii (Hokkaido).

 

Wystawie towarzyszy program edukacyjny.

 

Współpraca merytoryczna: dr Jacek Splisgart, Zakład Etnologii i Antropologii Kulturowej UG.

Aranżacja wystawy: Grupa Gdyby

Opracowanie graficzne: Welldonegan

Lalka musha kabuto ningyō. I poł. XX w. Ze zbiorów Muzeum Lalek w Pilźnie / fot. Włodzimierz Bohaczyk

Lalki dairi bina. Para cesarska. Pocz. XX w. Ze zbiorów Muzeum Lalek w Pilźnie / fot. Włodzimierz Bohaczyk

Lalka ishō ningyō. Maiko, geisha praktykantka, z fantazyjnie zawiązanym obi. Koniec XIX w. Ze zbiorów Muzeum Lalek w Pilźnie. / fot. Włodzimierz Bohaczyk

Lalka ishō ningyō. Maiko, geisha praktykantka. Koniec XIX w. Ze zbiorów Muzeum Lalek w Pilźnie. / fot. Włodzimierz Bohaczyk